Winnetou - Tom I

Autor: Karol May

nie wstępuje do takiej wody jak ta, gdzie ślad na płytkim gruncie
długo jeszcze pozostaje widoczny. Takiego błędu dopuszcza się tylko głupiec, który jest zupełnie
takim samym czerwonym greenhornem jak wy białym, hi! hi! hi! A białe greenhorny
bywają jeszcze głupsze od czerwonych. Zapamiętajcie to sobie, sir!
Zaczął sam do siebie z cicha parskać śmiechem i wstał, by dosiąść konia. Poczciwy Sam
lubił okazywać mi swoje przywiązanie nazywając mnie żartobliwie głupcem.
Mogliśmy wrócić tą samą drogą, którą przybyliśmy tutaj, ale zadaniem moim jako surweyora
było zbadać całą naszą trasę, dlatego skręciliśmy trochę i pojechaliśmy po równoległej
linii.
W ten sposób wydostaliśmy się na dość szeroką dolinę, porosłą bujną trawą. Zbocza, zamykające
ją z jednej i z drugiej strony, pokrywały w dole zarośla, a w górze las. Długość doliny
wynosiła może z pół godziny drogi tak prostej, że można ją było oglądać od początku do
końca. Zaledwie ujechaliśmy kilka kroków, gdy nagle Sam wstrzymał konia i popatrzył
uważnie przed


Strony: