W Hararze

Autor: Karol May

tego. Przeciwnie, uratowałem całą załogę. Zamiast dziękować obraził mnie, nazwał łotrem. Wziąłem zuchwalca do niewoli, abyś go sam ukarał. Sądziłem, że jesteś na tyle roztropny, by nie wszczynać wojny z kimś, kto ma przewagę nad tobą. Ale kazałeś strzelać do statku. Miałem więc prawo do obrony. Jeszcze nikt nie zginął, ale oświadczam ci, że się stąd nie ruszę, dopóki nie otrzymam satysfakcji.
Emir — całkowicie zaskoczony takim przedstawieniem sprawy — chciał coś powiedzieć, ale kapitan nie pozwolił mu dojść do słowa.
— Nie mam ochoty ani czasu na rzucanie słów na wiatr. Słuchaj, co ci powiem. Tych, którzy mnie obrazili, ukarzesz. Pozwolisz mieszkańcom Zejli i wszystkim ludziom znajdującym się w mieście na odwiedzenie mego statku i na nawiązanie z nami stosunków handlowych. Ponadto przeprosisz mnie na piśmie za obelgi wyrażone słowem bądź czynem. Odchodzę teraz, ale zapewniam, że ani trochę nie odstąpię od warunków. Jeżeli się nie zgodzisz w ciągu kwadransa, zrównam Zejlę z ziemią. Widziałeś, że nasze kule nie chybiają. Zniszczę doszczętnie twoje okręty, a jeńców powieszę na


Strony: