W Hararze

Autor: Karol May

mną. Spełniłeś moją wolę, co stanowi wystarczający dowód, że nie czujesz się w porządku. Ale chętnie wysłucham twoich żalów.
— Usłyszysz ich bardzo wiele. Opierałeś się przeszukaniu „Syreny”, wziąłeś do niewoli moich ludzi, z twojej to winy straciłem statek. Zamiast prosić o przebaczenie, strzelasz do świątyni i do mego domu. Ukarzę cię surowo.
— Znowu się mylisz. Prawo do przeszukiwania statków mają tylko okręty wojenne państw prawnie uznanych. Żaden marynarz nie byłby taki głupi, by uważać twoją łódkę za okręt wojenny. Nie wywieszono nawet flagi na maszcie.
— Dowódca powiedział, że statek należy do mnie i występował w moim imieniu.
— Co z tego? Nie jestem twoim podwładnym. Tych trzech wziąłem do niewoli, ponieważ nazwali mnie psem. Gdybyś i ty się na to zdobył, zabiłbym cię. Żadnych obelg nie zniosę. Komendantowi, występującemu w twoim imieniu, pozwoliłem wziąć mój okręt na linę, chociaż wiedziałem, że popełnia niedorzeczność. To jego wina, że straciłeś okręt. Powinienem był pozwolić, aby okręt poszedł na dno razem z twymi ludźmi. Nie uczyniłem jednak


Strony: