Maskarada w Moguncji
Autor: Karol May
przyrzeka pan, że go zastrzeli?
— Przyrzekam! Nie zgodzę się na żadne pojednanie.
— To jedyna pociecha dla mnie! Doktorze, muszę się przyglądać tej walce! Niech się pan nie sprzeciwia!
Lekarz namyślał się przez chwilę.
— Dobrze. Ale ostrzegam: najmniejsze podniecenie może panu zaszkodzić. Właściwie powinien pan natychmiast udać się do domu.
— To by mi jeszcze bardziej zaszkodziło! Więcej: zabiłoby mnie. Muszę widzieć, jak ten człowiek zginie! Jedynie to złagodzi mój ból po utracie ręki! Nie każcie mi czekać, zaczynajcie!
Von Platen stojąc obok przysłuchiwał się rozmowie. Skinął na adiutanta:
— Panie kolego, jestem gotów. A pan?
Von Branden kiwnął głową potakująco i obaj poszli na środek placu. Odległość wyznaczono za pomocą dwóch wetkniętych w ziemię szpad. Adiutant przyniósł pudło z pistoletami pułkownika. Zauważywszy to, Kurt zbliżył się, wziął w rękę jeden z pistoletów i obejrzał z miną znawcy.
— Wyśmienity! Ponieważ jednak nie znam tego typu, wolno mi chyba oddać strzał próbny?
— Strzelaj pan! — zgodził się von Branden.
— Przyrzekam! Nie zgodzę się na żadne pojednanie.
— To jedyna pociecha dla mnie! Doktorze, muszę się przyglądać tej walce! Niech się pan nie sprzeciwia!
Lekarz namyślał się przez chwilę.
— Dobrze. Ale ostrzegam: najmniejsze podniecenie może panu zaszkodzić. Właściwie powinien pan natychmiast udać się do domu.
— To by mi jeszcze bardziej zaszkodziło! Więcej: zabiłoby mnie. Muszę widzieć, jak ten człowiek zginie! Jedynie to złagodzi mój ból po utracie ręki! Nie każcie mi czekać, zaczynajcie!
Von Platen stojąc obok przysłuchiwał się rozmowie. Skinął na adiutanta:
— Panie kolego, jestem gotów. A pan?
Von Branden kiwnął głową potakująco i obaj poszli na środek placu. Odległość wyznaczono za pomocą dwóch wetkniętych w ziemię szpad. Adiutant przyniósł pudło z pistoletami pułkownika. Zauważywszy to, Kurt zbliżył się, wziął w rękę jeden z pistoletów i obejrzał z miną znawcy.
— Wyśmienity! Ponieważ jednak nie znam tego typu, wolno mi chyba oddać strzał próbny?
— Strzelaj pan! — zgodził się von Branden.
Strony:
- 1
- 2
- 3
- 4
- 5
- 6
- 7
- 8
- 9
- 10
- 11
- 12
- 13
- 14
- 15
- 16
- 17
- 18
- 19
- 20
- 21
- 22
- 23
- 24
- 25
- 26
- 27
- 28
- 29
- 30
- 31
- 32
- 33
- 34
- 35
- 36
- 37
- 38
- 39
- 40
- 41
- 42
- 43
- 44
- 45
- 46
- 47
- 48
- 49
- 50
- 51
- 52
- 53
- 54
- 55
- 56
- 57
- 58
- 59
- 60
- 61
- 62
- 63
- 64
- 65
- 66
- 67
- 68
- 69
- 70
- 71
- 72
- 73
- 74
- 75
- 76
- 77
- 78
- 79
- 80
- 81
- 82
- 83
- 84
- 85
- 86
- 87
- 88
- 89
- 90
- 91
- 92
- 93
- 94
- 95
- 96
- 97
- 98
- 99
- 100
- 101
- 102
- 103
- 104
- 105
- 106
- 107
- 108
- 109
- 110
- 111
- 112
- 113
- 114
- 115
- 116
- 117
- 118
- 119
- 120
- 121
- 122
- 123
- 124
- 125
- 126
- 127
- 128
- 129
- 130
- 131
- 132
- 133
- 134
- 135
- 136